Dlaczego?

odkładam na półkę wspomnienia...
odkładam i dawne pragnienia...

przyglądam się swemu odbiciu
-bezładnym włosom, obyciu,
wydając głuche westchnienia
co widzę? nic przecież nie ma...
zmęczenie rysuje na twarzy
i czasem złości obrazy
nie próbowałam,
nie zmienię,
siebie
na blond-solar-marzenie
na pseudo-ideał, na lalkę...
chudo-uroczą ZAPAŁKĘ,
nie będę słodziutkim cukierkiem

głupstw własnych tłumaczyć wiekiem...
zdradzać, przepraszać, wybaczać...

być sobą chcę... Ty wiesz
co to oznacza!
wzgardliwa dla otoczenia
pośrodku pełni zwątpienia
bezwzględna gdy ktoś się miesza
czy głupią gadką ośmiesza
zalana łzami wśród śmiechu,
gdy nie masz dla mnie uśmiechu
królową lodu nazwana
dziś całym sercem oddana
stopiłeś lód choć to trudne
i chmurzysz czoło swe dumne...
nie jestem Twym ideałem
nie jestem, nie byłam, ale...
wciąż jesteś, wciąż kochasz, próbujesz...
choć chyba nie zawsze rozumiesz
zamykasz na mnie swe serce,
nie rusza Cię to że cierpię
złości swych całym pokładem
sprawiasz że wewnątrz krwawię
lecz zawsze przychodzi wytchnienie
znikają i złości i cienie
te nasze spory bezmyślne
znowu w spokoju przysnę
wtulona w Twoje ramiona
szczęśliwa, wyciszona...
dlaczego? bo jesteś mym światem,
otuchą, czułością, strachem
upajam się Twoim zapachem
płynąc w bezkresie myśli
wierząc że znów się przyśni-
że będziesz zawsze, nie znikniesz...

NASZ dom- dla niego żyje!
rzucając się Tobie na szyję
całując choć kaszel dobija
dzień każdy bez Ciebie...zabija!

cisza która skrada marzenia...
blask oczu który mnie zmienia...